Przeczytane/Polecane

Pisać jak z nut Ewa Lipińska i Elżbieta Dąmbska


  Pojawiające się na rynku publikacje, kierowane do uczących się języka polskiego jako obcego lub odziedziczonego, to w dużej mierze podręczniki, które skupiają się na sprawności komunikacyjnej, gramatycznej, czytania lub - nieco rzadziej - rozumienia ze słuchu. Bardzo często, choć oczywiście uogólnienia bywają krzywdzące, pomijana, lub traktowana jako drugoplanowa jest sprawność pisania. Sami nauczyciele (w tym charakterze mogą wystąpić zarówno lektorzy, jak i mniej przygotowana do tego rodzina) często stają przed trudnym wyborem: kiedy i jak uczyć pisania? Czy „tracić” na nie czas w trakcie zajęć, czy może pozostawić ten problem rozwojowi wypadków i kierować się ewentualnymi potrzebami uczącego się.
  Na przeciw tym dylematom wychodzi publikacja „Pisać jak z nut” [Kraków 2016] (autorstwa Ewy Lipińskiej i Elżbiety Grażyny Dąmbskiej), która nie tylko pomaga zaplanować działania dydaktyczne na większą skalę, sugerując kolejność wprowadzania form pisemnych w tok nauczania (część: I – Kompozycja i redakcja wypowiedzi pisemnych), ale także - poprzez powtórzenie struktur gramatycznych czy leksyki - przygotować uczących się do produkcji tych form (II – Wybrane zagadnienia gramatyczne, stylistyczne i leksykalne). Według instrukcji autorek, części te, powinny być traktowane jako uzupełniające się całości.
  W podręczniku pojawia się 18 form pisemnych. Autorki świadomie pominęły formy takie jak: życzenia, pozdrowienia czy listy prywatne, które powinny być opanowane na wcześniejszych etapach nauki. Podręcznik jest kierowany do uczących się na poziomie zaawansowania B1+/B2, dlatego też odnajdziemy tu formy wymagane na tych poziomach, takie jak: opis osoby, sprawozdanie, opis przedmiotu, podanie, streszczenie czy recenzja.
  Podręcznik nie jest jednak zbiorem suchych instrukcji i szeregiem poleceń do wykonania. Autorki zadbały o motywację do nauki i atrakcyjność proponowanych ćwiczeń wyjściowych, które zwykle oparte są na autentycznych (czasem nieco zmodyfikowanych) materiałach. Bardzo często motywacją do pracy z daną formą jest bodziec słowny lub wizualny. Nie bez znaczenia są właśnie te fragmenty podręcznika, gdzie obok „ćwiczeń na pisanie” pojawiają się ćwiczenia rozwijające też sprawność słuchania i mówienia, wskazując, że te sprawności nie istnieją bez siebie. Dzięki temu uczący się rozumie, że tworzenie tekstów pisanych nie jest sztucznie wyizolowaną umiejętnością, stanowi bowiem element większej całości funkcjonowania w języku.
  Mimo że zakres leksykalny niejednokrotnie wybiega poza zaproponowany poziom zaawansowania (co uważam za zaletę, szczególnie w kontekście nauczania Słowian), to podręcznik jest godnym polecenia, kompleksowym zbiorem ćwiczeń, który powinien znaleźć się na półce każdego, kto chciałby wprowadzić (lub być wprowadzonym) w niełatwą sztukę pisania po polsku.

rekomenduje Anna Gawryś, Uniwersytet Śląski

 

Coryright © 2012 Stowarzyszenie „Bristol”
02-078 Warszawa
ul. Krzywickiego 34
tel.: +48 (22) 625-42-53
tel.: +48 (22) 625-42-67
fax: +48 (22) 625-75-23

Projekt i wykonanie: www.kosler.pl